141. Bugün yaşadığım andır. Kefsiz, fikirli şəkildə avtobusda qapının kənarıda durub paralel gedən maşınları izləyirdim. Biraz tıxac olduğu üçün avtobus dayanmışdı. Bu zaman gözüm sağımızda olan maşına ilişdi. Maşının pəncərəsi buğlanmışdı və arxada bir uşaq oturmuşdu. Uşaq da avtobusun içinə nəzər salır, insanları süzürdü. Birdən məni gördü və ona baxdığımın fərqinə vardı. Barmağı ilə pəncərədə hərflər yazmağa başladı: h-e-l-l-o. Üzümdə gülümsəmə yarandı. Uşaq kifayətlənməyib, yazının yanına çubuq adam da əlavə etdi. Sonra başını qaldırıb mənə baxdı, mən isə ona gülümsəyib, əl salladım və o da mənə gülümsədi. Sonra yenə avtobus hərəkətə keçdi, amma bu dəfə fərqli olaraq içində üzündə mənasız gülümsəmə olan bir qız vardı -*